اولین قدمهای دختر نازم در 13 ماهگی

دختر گل مامان بالاخره ا ماه بعد از تولد یکسالگیش شروع به راه رفتن کرد نمیدونی که مامان چقدر واسه این لحظه بی تاب بود و حتی نگران آخه مدت سینه خیز رفتنت یه کم طولانی شده بود و تازه تو یکسالگی چهار دست و پا میرفتی و من همش فک میکردم که راه رفتن رو خیلی دیر شروع کنی هر چقدر هم که بقیه میگفتن دیر نشده و عجله نکن باز من آروم نمیشدم تازه با وجود مخالفتهای بابا محمد پیش دکتر ارتوپد هم رفتیم دکتر هم تایید کرد که مشکلی نیست ولی نمیدونم چرا دچار نوعی وسواس شده بودم.مخصوصا که روز اول که شروع کردی به راه افتادن چند روز بعددوباره یه وقفه ای هم ایجاد شد یعنی دختر گلی مامان تنبلی میکرد و مجدد چند روزی رو  راه نمیرفت تا اینکه خودت دوباره علاقه نشون دادی.بعدها فهمیدم که این حالت هم طبیعیه.الان که به اون روزا فک میکنم خندم میگیره که چقدر بیخود نگران بودم.این هم تجربه ای بود که از مادر شدن یاد گرفتم که واسه مراحل رشدی و حرکتی بچه نباید خیلی هم نگران بود همه بچه ها به وقتش این مراحل رو طی میکنن اما عاطفه مادری همیشه نگران این وسط سرک میکشه و چه بسا کار رو هم دشوارتر میکنه.راستی دخترم روزیکه واسه اولین بار راه رفتی خونه مامانی بودیم نمیدونی چقدر ذوق کردم فوری به بابا خبر دادم اونم کلی خوشحال شد و با شیرینی اومد خونه.عزیزم مامان واست آرزو میکنه که همیشه با قدمهای راسخ تو زندگی گام برداری و هیچ وقت قدمهات شل و متزلزل نباشه.به امید سلامتی همه بچه های دنیا